U Novom Pazaru je 15. 11. 2016. preminuo Avdo Ćorović, građevinski inženjer u penziji.
Rođen je 05. 11. 1931. god u selu Lozna, u Crnoj Gori, kao drugi sin Jusuf bega Ćorovića, predratnog poslanika i narodnog tribuna. Rano ostaje bez roditelja, ali orijentisanost ka učenju i obrazovanju pokazuje od malih nogu. Niže razrede osnovne škole završava u Loznoj, potom školovanje nastavlja u Beranama, da bi, preselivši se u Novi Pazar, nastavio školovanje u novopazarskoj Gimnaziji. U decenijskom postojanju ove, najznačajnije srednje škole u Novom Pazaru, ostao je zapamćen kao jedan od najboljih đaka, od nastanka, pa do današnjih dana.
U prvoj polovini pedesetih upisuje Građevinski fakultet u Beogradu. Paralelno uz studije, radio je, izdržavao i pomagao u školovanju mlađu braću i sestru. Studije građevine završava 59. godine i bez obzira na brojne ponude da sa profesionalnom karijerom otpočne u Beogradu, on se vraća u Novi Pazar, gde i zasniva porododicu. Prvi radni angažman je započeo u Stambenom fondu, nastavlja u Građevinskom preduzeću „Novogradnja“, a posle nekoliko godina počinje sa radom u Građevisnkom preduzeću „Kablar“ koje je bilo najveća i najznačajnija institucija te vrste u ovom regionu. Šezdesete i početak sedamdesetih godina obeležio je ubrzan rast i razvoj Sandžaka i shodno tome, ekspanzija u građevinskom i urbanističkom smislu. Takve okolnosti nameću stvarenje autohtone institucije koja će se baviti izgradnjom sandžačkih gradova, pa Avdo Ćorović, kao prvi građevinski inženjer u našem regionu, pokreće osnivanje, najpre Zavoda za urbanizam, a potom i Sandžakprojekta. Uz Toma Milovanovića, arhitektu i brata Amira Ćorovića, takođe arhitektu, čini jezgro koje će okupiti mlade inženjere, projektante i urbaniste koji će Novi Pazar i ostale sandžačke gradove iz provincijalih kasaba, pretvarati u moderne jugoslovenske gradove. Tokom sedamdesetih i početkom osamdesetih Novi Pazar, Tutin, Sjenica, Raška…dobiće najznačajnije i najvrednije stambene, privredne, ugostiteljske i druge objekte. Tih godina su kreirani urbanistički planovi i kreirane brojne regulative koje su za cilj imale da uklope tradicionalno građevinsko, prirodne potencijale i kulturnu baštinu našeg regiona sa modernimim arhitektonskim i urbanističkim rešenjima. Kroz svoj profesionalni rad, Avdo Ćorović je stvorio ogromnu i izuzetnu zaostavštinu, stekao izuzetno poštovanje u profesionalnim krugovima u Jugoslaviji, ali van nje. I bez obzira što je bio cenjen i tražen inženjer, nikada nije poželeo da napusti Sandžak i Novi Pazar, jer je smatrao, da kao Bošnjak, najviše treba da učini za svoj kraj.
U penziju odlazi 1990. godine, predosećajući promene koje će nepovratno uništiti tradicionalne vrednosti Sandžaka. Nakon toga, sve do teške bolesti koja ga je, pre tri godine ophrvala, posvetio se izučavanju istorije Osmanskog carstva, ali i pčelarstvu, lovu i ribolovu. Ali najviše od svega bio je posvećen svojoj porodici, supruzi, deci, unucima, braći i sestri, prijateljima i komšijama. Istinski kosmopolita, negovao je duh tolerancije i poštovanja prema svima, bez obzira na nacionalnu, versku ili bilo koju drugu pripadnost. U današnjem svetu koji doživljava slom svih vrednosti Avdo Ćorović ostaće upamćen kao istinski moralni, profesionalni i ljudski gorostas.
